Bij een wijntje

In de namiddag zitten we op ons terras een wijntje te drinken als voorbereiding op de maaltijd die To heeft klaargemaakt. Samen met twee dames, van wie er een al decennia in deze streek vakanties heeft doorgebracht. Vrolijke verhalen gaan over en weer. Ook een schaduwkant van de toeristische drukte in Spanje passeert de revue: criminaliteit. To en ik komen met het verhaal over Aad en Ria uit Rotterdam die compleet beroofd werden in Valencia. Geld, paspoorten, in een oogwenk verdwenen in de geoefende handen van een groepje mannen. Ze boden hun hulp aan, toen de vrienden aan de rand van het trottoir stopten. Maar die hulp was helemaal niet nodig. Sindsdien luidt de dringende waarschuwing: niet op ingaan! Nooit!                                                                          Onszelf is het eveneens overkomen. Barcelona, afslag 22, de route naar het hotel. Ik  chauffeer. Een harde knal ergens op de carrosserie. Of een klapband? Maar aan het stuur voel ik niets bijzonders. Paniek aan boord.                                                                Links van ons biedt een keurig geklede man vanuit het open raam van een even keurige auto zijn diensten aan. We moeten aan de kant van de weg parkeren, gebaart hij. Zijn maat die rijdt, en hij gaan dit voor ons oplossen. Nee, niet stoppen! We herinneren ons allebei de les die het echtpaar De Vries ons meegaf. Doorrijden! Altijd doorrijden, ookal zijn alle vier de banden lek.                          We vervolgen zo kalm mogelijk onze weg en zien dat het tweetal tot onze geruststelling de achtervolging staakt. Onze hartslag daalt. Bij het hotel aangekomen stoppen we en het eerste wat we doen is de buitenkant van onze Toyota Camry inspecteren. Inderdaad: geen lekke band. Wat wel?                                                                                                                                                                      Boven het linker achterwiel een put in het metaal. Net geen gaatje. Een kogeltje werd afgevuurd om de band lek te schieten. Te hoog gemikt. Aanslag mislukt.

My name is Maria

Anneke, die deze streek het beste kent, somt tal van voorbeelden van misdadigheid op, zelfs in deze niet super-toeristische omgeving. Telefoontjes, handtasjes, het kunnen allemaal prooien worden.                                                                                                   Mijn kettinkje! Van goud! Schiet het door mijn gedachten.                                                                                                                            Wanneer ze de story aan ons opdient over een man - enkele jaren terug -, die van een kettinkje beroofd werd toen een onbekende vrouw hem op de wangen kuste, werd ik een beetje week. Vanwege zijn klaarblijkelijke aantrekkingskracht (vanwege zijn voorkomen of zijn dure sieraad?) werd hij van toen af "de mooie man" genoemd.                                                                                    Met enige schaamte én trots val ik binnen in haar vertelling. Dan ben ik ook zo'n mooie man! Lachen geblazen. Vermaak voor vier.  Gistermorgen -  zo cool mogelijk onder woorden brengen - loop ik eerst naar de receptie om schone beddenwas te halen. Daarna naar de vuilcontainers, om de twee dagen nodig. Op de terugweg zie ik in het rustige straatje waaraan het appartementencomplex ligt, een vrouw me tegemoet lopen. Netjes in de kleren. Vriendelijk gezicht. Ze houdt me aan. Ze wekt de suggestie dat ze hier onbekend is en dat ze iets zoekt. Kan ik haar helpen. Ofschoon ik niet begrijp wat ze precies van me wil, probeer ik haar door te verwijzen naar de receptie op de hoek, die bemand wordt door een echtpaar dat hier al decennia woont.. Onze voertaal is Engels. Niet tevreden met mijn aanwijzing, informeert ze naar mijn naam Jácobo, in het Spaans. In het Engels, leg ik haar uit, is dat James. Zij heet Maria.

In de val

Ze zoekt verder contact door te vragen waarom ik hier "without clothes" loop. Dingen uitleggen was mijn beroep tevens hobby, dus argumenteer ik heel geduldig dat dit een "zona nudista" is, heeft ze de borden niet gezien.                                                                        Wat nu volgt, verloopt razendsnel. Ze stapt naderbij, geeft me op elk van de wangen (twee!) een warme kus en wandelt me voorbij. Niet haastig, niet schuw, normaal tempo. Dat neem ik waar, als ik nog even omkijk. Ze loopt de receptie voorbij en verdwijnt om de hoek. Perplex over deze wel heel pikante ontmoeting vervolg ik mijn pad naar appartement nummer 7.                                                Wat mij nu overkwam, begin ik trots tegen To te vertellen. Een lieve, aantrekkelijk uitziende vrouw gaf me spontaan twee warme kussen. Hier en hier. Suggererend dat ik maar geluk heb gehad zo'n leuke vrouw van een jaar of dertig tegen het lijf gelopen te hebben, die me zomaar gezoend heeft!                                                                                                                                                                  O, mijn god, wat ben ik heerlijk in de val gelopen!                                                                                                                                                  Gelach!                                                                                                                                                                                                                        Ongekend geraffineerd! Hoe is het mogelijk om een kettinkje met een minuscule sluiting achter de hals, in een oogwenk te openen? Nee, de heilige Antonius heeft me niet geholpen. Een straf voor mijn afvalligheid? Of gaat het ook hem boven de pet?                                             

Sint Antonius van Padua (1195 - 1231) was een franciscaner monnik. Hij geldt als een van de populairste heiligen in de katholieke kerk.                    

X - X - X